Geneza Jako pierwsza genezę Madonny z Więcławic określiła Misiąg-Bocheńska, wskazując śląsko-czeską grupę Pięknych Madonn z ok. 1400 roku. Na taką genezę wskazują cechy formalne, jak typ głowy Madonny-młodej i pełnej wdzięku – okrągła twarz i wypukłe czoło, oraz kształtowanie draperii wykazujące związek z południowoczeską Madonną z Krumlowa. Dostrzegła również wpływ starszych tradycji, przejawiających się m.in. w okryciu ciała Dzieciątka szatą. Dębicki przeprowadził podział polskich rzeźb przedstawiających Matkę Boską z Dzieciątkiem ok. 1400 na 2 grupy – plastyczną i linearną, w zależności od sposobu kształtowania draperii. Madonna z Więcławic należy do pierwszej grupy, której genezy dopatruje się Dębicki w rzeźbie kamiennej. Badacz uważa ją za najstarszą Piękną Madonnę w Małopolsce, wykazującą wyraźny związek z rzeźbą czeską, m.in. z Madonną ze staromiejskiego praskiego ratusza oraz św. Anną Samotrzeć z Nova Rise.
Bibliografia Tadeusz Chrzanowski, Marian Kornecki, Sztuka Ziemi Krakowskiej, Kraków 1970. Jacek Dębicki, Główne nurty artystyczne w małopolskiej rzeźbie stylu międzynarodowego [w:] Sztuka około 1400.