Najstarsza wzmianka o rzeźbie pochodzi z dokumentów wizytacji parafii przeprowadzonej przez Jana Foxiusa, archidiakona Krakowa, 10 listopada 1618 roku. Wzmianka ta została po raz pierwszy przytoczona w 1917 roku przez ks. Jana Wiśniewskiego.
Rzeźba była dwukrotnie konserwowana: w 1959 przez Michała Wójcika, konserwatora z Akademii Sztuk Pięknych oraz w roku 1996 przez konserwatorki Pracowni Konserwatorskiej Muzeum Archidiecezjalnego Przędę i Kuzemczak.
Stan badań Datowanie W kwestii datowania pojawiły się trzy stanowiska. Na rok 1400 datowali Madonnę Józef Dutkiewicz oraz Andrzej Olszewski, na koniec XIV wieku Jacek Dębicki, Tadeusz Chrzanowski, Marian Kornecki oraz Henryk Mędrek, a na rok 1420 Anna Misiąg-Bocheńska oraz Katalog Zabytków Sztuki w Polsce.
Atrybucja Jedyną, jak dotąd, hipotezę dotyczącą atrybucji wysunęła Misiąg-Bocheńska. Na podstawie analizy stylowej rzeźby zauważyła ona związek między Madonną z Więcławic a Madonną z Mnina, której draperia stanowi odwrócenie draperii rzeźby więcławickiej (diagonalna fałda spływa z lewego ramienia aż do prawej stopy) oraz figury św. Barbary z wrocławskiego kościoła św. Elżbiety. Snycerz miałby się wywodzić z warsztatu Mistrza Ukrzyżowania z kaplicy Dumlosego. Tę atrybucję odrzucał Dutkiewicz.