Przykładowo: osobom ze słabo rozwiniętą motoryką małą (np. z powodu mózgowego porażenia dziecięcego) nie poleca się języka migowego, lecz wybór metody dostępu, która nie wymaga precyzyjnych ruchów rąk, jak wskazywanie wzrokiem (bezpośrednio, za pomocą wskaźnika lub z wykorzystaniem eyetrackingu) bądź skanowanie, osobom z autyzmem, które często przejawiają zaburzenia praksji oralnej oraz trudności w rozumieniu relacji społecznych, proponuje się szereg form bazujących na znakach graficznych (PCS, MÓWik, PODD, PECS), ze szczególnym uwzględnieniem komunikatorów z syntezą głosową ().
Metody pseudonaukowe Niektóre metody podszywają się pod AAC, jednak nie są uznane za wiarygodne. Przykładowo dwie z nich, czyli metoda ułatwionej komunikacji i , rzekomo pozwalają osobom niewerbalnym komunikować się, podczas gdy prawdziwym źródłem komunikatów jest osoba wspomagająca.
Metoda ułatwionej komunikacji
Metoda ułatwionej komunikacji jest zdyskredytowaną naukowo techniką, która ma na celu wspomaganie komunikacji osób z autyzmem lub innymi zaburzeniami komunikacji, które są niewerbalne.