W populacji, która skorzysta na wprowadzeniu AAC, znajdziemy osoby z:
mózgowym porażeniem dziecięcym; chorobami i zespołami genetycznymi (jak zespół Downa, zespół Retta czy zespół Angelmana); chorobami neurodegeneracyjnymi, powodującymi problemy z kontrolą aparatu artykulacyjnego (np. Stephen Hawking cierpiący na stwardnienie zanikowe boczne był użytkownikiem AAC); autyzmem – doświadczające trwale lub czasowo trudności w komunikowaniu się; niepełnosprawnością intelektualną.
Dobór metody dla użytkownika Istnieje szereg alternatywnych i wspomagających metod komunikacji. Dla każdego użytkownika dobiera się najodpowiedniejszą dla niego metodę w zależności od jego możliwości, potrzeb i ograniczeń. Każdorazowo diagnoza powinna zawierać ocenę funkcjonowania sensomotorycznego (wzrok; słuch; możliwości ruchowe, w zakresie motoryki dużej i małej), ocenę poziomu rozumienia języka oraz analizę aktualnych form komunikacji.
Ważnym czynnikiem warunkującym sukces interwencji jest analiza czynników środowiskowych oraz przygotowanie osób w otoczeniu (tzw. partnerów komunikacyjnych) do nowego sposobu komunikacji.