W dekadzie lat 20. XX wieku Łempicka prowadziła swobodny styl życia, była znana ze skandali obyczajowych, zażywania narkotyków, licznych romansów z osobami obu płci (była biseksualna). Romanse z francuskimi kobietami lekkich obyczajów przełożyły się na treść jej odważnych aktów kobiecych, m.in. Pięknej Rafaeli (1925), do której pozowały właśnie prostytutki. W 1927 roku Tadeusz Łempicki wystąpił o rozwód, powrócił do Warszawy i ożenił się w kościele ewangelicko-reformowanym w Łodzi z Ireną Spiess, bratanicą Stefana Spiessa.
W 1929 roku kupiła mieszkanie na rue Mechain, które pomagała jej urządzać jej siostra Adrianna Górska. Wnętrze było dwupoziomowe, utrzymane w szarym kolorze z chromowanymi poręczami i z barem. Pojechała też do Stanów Zjednoczonych. Ten wyjazd był sfinansowany przez Rufusa Busha. W 1931 dołączyła do Société des femmes artistes modernes, francuskiej grupy artystycznej.
Kilka lat po rozwodzie artystka zaczęła chorować na depresję. Leczyła się na depresję w Szwajcarii. W 1933 roku wyszła ponownie za mąż, za dziedzica austriackiego imperium browarniczego, barona Raoula Kuffnera.