Grabowski piastował stanowisko przewodniczącego w istniejącym od 1904 r. Warszawskim Związku Esperantystów, przekształconym w 1908 w Polski Związek Esperantystów. Od tego samego roku pełnił funkcję dyrektora sekcji gramatycznej w Akademii Esperanta.
W latach 1908–1914 Grabowski prowadził w kilku warszawskich szkołach kursy tego języka. W 1908 opublikował artykuł o szczególnym znaczeniu esperanto jako języka przygotowawczego (propedeutyka) w nauce języków obcych. Na konkretnych przykładach pokazał, jak nauka tego języka poprzedzająca kursy francuskiego i łaciny przyspiesza naukę tych języków.
Antologia Z Parnasu narodów z roku 1913 zawiera 116 wierszy i poematów, reprezentujących 30 języków i kultur – w sumie 6 wierszy autorstwa Grabowskiego stworzonych oryginalnie w języku esperanto i 110 tłumaczeń na ten język.
Kiedy wybuchła pierwsza wojna światowa rodzina Grabowskiego wyemigrowała do Rosji, natomiast on – z powodów zdrowotnych – pozostał w Warszawie. Tam też przetłumaczył Pana Tadeusza. W czasie wojny, chronicznie chory na serce i bez wystarczających środków finansowych, nie był w stanie opłacić kosztów leczenia. Po wojnie, gdy do Warszawy powróciła jego rodzina, był niemal w stanie całkowitego wycieńczenia.