W 1887 przestudiował wydaną wtedy broszurę Język międzynarodowy. Przedmowa i podręcznik kompletny autorstwa Ludwika Zamenhofa, który podpisał się pseudonimem Dr. Esperanto. Zamenhof przedstawił w niej swój projekt nowego języka międzynarodowego, który od jego pseudonimu został nazwany esperantem. Grabowskiego zafascynowała logiczna struktura tegoż języka oraz szybka do uzyskania łatwość wyrazu. Podróż do Warszawy i spotkanie z Zamenhofem doprowadziły do pierwszej rozmowy w tym języku.
Po spotkaniu z twórcą esperanta Grabowski wyznaczył sobie jako cel przetłumaczenie ważniejszych dzieł literatury światowej na ten język. W 1888 ukazało się jego tłumaczenie opowiadania Aleksandra Puszkina pt. Zamieć, w 1889 r. – Die Geschwister autorstwa Johanna Wolfganga von Goethego i inne.
Na początku lat 90. XIX stulecia Grabowski wyraził swe niezadowolenie zbyt powolnym rozprzestrzenianiem się esperanta. Powodem była jego zdaniem niedoskonałość tego języka. Nawoływał do wprowadzenia stosownych zmian. Podczas głosowania nad reformą esperanto w 1894 odrzucił zgłoszone propozycje i trzymał się odtąd podstawowych zasad językowych zawartych w Fundamento de Esperanto.