Wiek tych skamieniałości początkowo oceniono na interwał między 1,95–1,78 mln lat, co odpowiada wczesnemu plejstocenowi. Odnaleziono je w jaskini Malapa w prowincji Gauteng w Republice Południowej Afryki, około 15 km na północny wschód od Sterkfontein, Swartkrans i Kromdraai. Później za pomocą analiz uranowo-ołowiowych połączonych z analizami paleomagnetycznymi i stratygraficznymi wiek warstwy osadów z kośćmi A. sediba z jaskini określono na 1,977 mln lat, co oznaczałoby, że A. sediba jest starszy niż najstarsze niekwestionowane szczątki przedstawicieli rodzaju Homo.
Nazwa gatunkowa sediba pochodzi z języka sotho, w którym oznacza „fontanna” lub „źródło”.
Paleobiologia Podobnie jak wiele innych części jego szkieletu, również dłonie i stopy A. sediba wykazywały mozaikę cech prymitywnych, typowych dla australopiteków, oraz zaawansowanych, występujących u Homo. Z wyjątkiem długiego kciuka, palce jego dłoni uległy skróceniu – cechy te sugerują, że dłonie A. sediba były przystosowane do większej niż u australopiteków precyzji, przy jednoczesnym zachowaniu siły potrzebnej do wspinania się na drzewa. Możliwe, że A. sediba produkował narzędzia kamienne.