Berger i współpracownicy uznali, że ze względu na niektóre cechy czaszki, takie jak jej stosunkowo niewielka objętość, lepiej umieścić A. sediba w rodzaju Australopithecus, a nie Homo. Prawdopodobnie gatunek ten był podobny do ostatniego wspólnego przodka rodzaju Homo. Jeśli pierwsi przedstawiciele tego rodzaju wyewoluowali w Afryce wschodniej, a nie południowej, jego przodkami mogą być A. afarensis lub A. garhi – A. sediba byłby wówczas boczną linią ewolucyjną.
Historia odkryć thumb|Matthew Berger z odkrytym obojczykiem A. sediba Australopithecus sediba został opisany w 2010 roku przez Lee Bergera i współpracowników na podstawie niekompletnego szkieletu młodocianego (MH1), choć prawdopodobnie bliskiego osiągnięcia pełnej dorosłości osobnika, obejmującego fragmentaryczną czaszkę, żuchwę i szkielet pozaczaszkowy. Pierwszą odnalezioną skamieniałością był prawy obojczyk, odkryty 15 sierpnia 2008 roku przez Matthew Bergera, dziewięcioletniego syna Lee Bergera. Matthew został początkowo uwzględniony jako jeden z autorów publikacji, jednak pomysł ten odrzucili recenzenci „Science”. Szczątki drugiego, dorosłego osobnika, obejmujące pojedynczy ząb szczękowy, fragment żuchwy oraz niekompletny szkielet pozaczaszkowy, desygnowano na paratyp. Holotyp i paratyp są przechowywane w University of the Witwatersrand.