W 1700 roku jezuici rozpoczęli budowę kościoła. W 1701 roku jezuita Antoni Brzostowski, brat Konstantego Brzostowskiego, zapisał na ten cel 14000 złotych. Jan Filipowicz, kanonik smoleński, przeznaczył 2000 złotych, Jerzy Furs zapisał wieś Wiśniankę. W 1705 roku podczas Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego, który odbył się w Mińsku, szlachta zebrała 50000 złotych. Na wykończenie świątyni Cieklewicz i Juniewicz przekazali jezuitom 1000 złotych. Jakub Wołodkowicz ufundował kaplicę dla uczącej się młodzieży, Franciszek Wołodkowicz pokrył koszt budowy ołtarza św. Stanisława Kostki. Kanonik smoleński Mikołaj Przeradowski ofiarował 500 dukatów na budowę ołtarza św. Ignacego Loyoli i organów, a także przekazał zakonnikom drewnianą rzeźbę Najświętszej Panny. Sędzia grodzki miński Adam Swołyński ufundował ołtarz św. Jana Chrzciciela. Biskup wileński Konstanty Brzostowski ofiarował cudowny obraz Najświętszej Panny wraz z dwoma szatami ze złota i pereł, a także kilka ornatów, obrazy świętych Antoniego Padewskiego, Teresy i Franciszka Serafickiego oraz 200 ksiąg do biblioteki zakonnej. W 1713 roku wojewoda miński Krzysztof Zawisza ufundował w kościele kaplicę, do której przekazał ciało św. Felicjana z Rzymu.