W 1730 roku pogodzone dzięki staraniom zakonników rody Zawiszów, Bykowskich i Wołodkowiczów ofiarowały kościołowi jezuickiemu srebrne obicie do trumny z ciałem św. Felicjana i srebrną lampę, a także przekazali fundusze na podwyższenie wież kościelnych, tynkowanie i pobielenie świątyni oraz dzwony i zegar. W 1732 roku Fursowie zapisali jezuitom folwark za ulicą Tatarską o powierzchni 5 włók (około 83,98 ha), nazwany przez zakonników Ludimontem, tj. miejscem zabaw, i przeznaczony na odpoczynek dla młodzieży.
Roczny dochód zakonników w 1685 roku wynosił 2000 złotych polskich, w 1705 roku – 5000 złotych, w 1749 roku – 4000 złotych. Przed kasatą zakonu w 1773 roku jezuici mińscy posiadali 54 folwarki we wsiach Hać, Hliwin, Upierowicze, Pruszkowicze, Ślepianka i Usa. Ponadto dochód przynosiły obszary leśne i orne o powierzchni około 500 włók (około 8398,08 ha). Całkowity dochód z majątków wynosił rocznie 72000 złotych.
Architektura Układ architektoniczny kolegium jezuickiego był charakterystyczny dla mińskiego baroku w dobie jego rozkwitu (połowa XVII–lata trzydzieste XVIII wieku). Elementy kompleksu, związane z życiem klasztornym, miały prosty surowy kształt. Kontrastowała z nimi wzniosła fasada świątyni.