Whartona oraz II Międzynarodowego Zjazdu Slawistów w Warszawie (1934), rzuciły inne światło na tę sprawę, przyznając autorstwo Chylińskiemu.
Do I wojny światowej istniały trzy egzemplarze tej Biblii: londyński (176 stron, do Księgi Jozuego 15:63), berliński (384 strony, z luką między stronami 337-368, kończący się na VI rozdziale Księgi Hioba), poszukiwany bezskutecznie po II wojnie do 1955, petersburski (do 1842 własność Uniwersytetu Wileńskiego, obejmujący całość, tj. 416 stron).
Nowy Testament W 1935 Stanisław Kot odnalazł także fragmenty przekładu Nowego Testamentu, nierozpoznane przy zakupie w 1932 przez British Museum (sygnatura Add MS 41301). Prawdopodobną datą rozpoczęcia przekładu tej części Biblii był rok 1658. W 1936 podjęto działania celem wydania rękopisu Polskiej Akademii Umiejętności, jednak przerwała je wojna.
W latach 1956–1964 Nowy Testament Chylińskiego w trzech tomach wydał Zakład Narodowy im. Ossolińskich we Wrocławiu (tom I – fotokopie, tom II – tekst i tom III – rozprawy naukowe i indeks).
Uwagi
Przypisy
Bibliografia Czesław Kudzinowski, Biblia Chylińskiego, w: Sprawozdania Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, nr 1/1956, ss.17-19
Chylińskiego Chylińskiego Kategoria:Literatura litewska