W czasie pobytu w Liège spotkał się z Zygmuntem Miłkowskim-Jeżem, który powołał go na jednego z trzech dyspozytariuszy Skarbu Narodowego, reprezentującego zabór rosyjski.
Od 1914 roku – po przeprowadzce do Lublina – działał w tajnym Komitecie Niepodległościowym, a po ewakuacji Rosjan z Lublina stworzył – wraz z Władysławem Kunickim i Edwardem Supronowiczem – już jawną organizację o nazwie Wydział Narodowy Lubelski (WNL), którym kierował wraz z Juliuszem Poniatowskim. Wydział ten stanowił regionalną strukturę Centralnego Komitetu Narodowego w Warszawie, której członkiem był także Podgórski (grudzień 1915 – maj 1917)Jerzy Z. Pająk, O rząd i armię. Centralny Komitet Narodowy (1915–1917), Kielce 2003, s. 246, .. W listopadzie 1916 roku, po proklamowaniu Królestwa Polskiego przez państwa centralne, podpisał w imieniu WNL (wraz z Pawłem Jankowskim i Jerzym Mączewskim) wspólnie z Klubem Polskim i Ligą Państwowości Polskiej, deklarację, w której domagał się m.in. powołania polskiego rządu, zwołania Sejmu i stworzenia poborowej armii polskiej, zastrzegając, że na jej czele musi stanąć Józef PiłsudskiArchiwum Akt Nowych, Akta J. i A. Piłsudskich, List Przemysława Podgórskiego..., karta 20–21, karta 23. W latach 1916–1918 był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej w Lublinie, kierując tym ruchem wraz z Janem Zdanowiczem-Opielińskim.