W 1918 roku rozszerzył działalność na Puławy, gdzie zarejestrował spółkę akcyjną, której celem była budowa i eksploatacja elektrowni zasilanej torfem i węglem dostarczanym Wisłą. Był członkiem Związku Właścicieli Elektrowni w Polsce.
240px|thumb|Przemysław Podgórski około 1900 roku Po śmierci syna (Jana) w 1919 roku załamał się psychicznie. Zlikwidował wszystkie swoje interesy biznesowe, przekazując je swoim pracownikom. Wyjechał do Częstochowy, gdzie został inspektorem pracy i uczył elektrotechniki w miejscowej szkole zawodowej.
Po przeniesieniu szkoły do Warszawy, przeniósł się wraz z nią, kontynuując pracę nauczyciela.
W latach 1932–1935 współinicjował działania dążące do odrzucenia oferty koncernu Harrimana dotyczącej elektryfikacji znaczącej części Polski. Walkę tę wygrał doprowadzając koncern ten do upadku. Wkrótce potem założył Towarzystwo Przyjaciół Elektryfikacji Polski im. Gabriela Narutowicza. Namówił Aleksandra Lednickiego, ówczesnego prezesa Banku Polsko-Amerykańskiego, aby został jego prezesem. Dzięki temu było możliwe utworzenie Polsko-Amerykańskiej Spółki Akcyjnej Elektryfikacji Polski, działającej w oparciu o polskie i amerykańskie kapitały.