Spotykane czasem określenie „fregata” w odniesieniu do angielskich okrętów XVII-wiecznych najczęściej odnosi się do szybkich i dobrze manewrujących okrętów liniowych, później przeklasyfikowanych na okręty liniowe III i IV rangi., będące, obok okrętów liniowych III rangi, podstawowymi jednostkami floty. Typowa XVIII-wieczna fregata to okręt uzbrojony w 32–44 działa na jednym pokładzie działowym, mający 700–900 ton wyporności, którego załoga liczyła 215–320 osób. Fregaty, szybkie i zwrotne, przeznaczone były do zadań krążowniczych, jak rozpoznanie, patrolowanie i zwalczanie statków wroga na liniach komunikacyjnych.
VI ranga W XVIII wieku kategoria ta obejmowała jednopokładowe fregaty, uzbrojone w 20–28 dział, mające 550–650 ton wyporności, z załogą liczącą 160–200 osób. Okręty tej klasy były wykorzystywane do eskorty konwojów, blokad morskich i przekazywania wiadomości.
Okręty nieklasyfikowane Okręty nie ujęte w powyższych rangach traktowano jako niesklasyfikowane (korwety, slupy).
Podobny (ale nie identyczny) system podziału okrętów liniowych obowiązywał również we flocie francuskiej od XVII wieku (wyróżniano tam pięć rang okrętów wojennych) oraz we flocie hiszpańskiej (rozróżniano tam cztery rangi).
Uwagi