1 września 1942 roku statek wypłynął samotnie z Kapsztadu, w rejsie z Suezu do Wielkiej Brytanii, wokół Afryki, z 2725 osobami na pokładzie (w tym 1793 włoskich jeńców, 286 żołnierzy brytyjskich, 103 żołnierzy polskich strzegących jeńców oraz 80 cywilówW źródłach można spotkać różne, niewiele różniące się od siebie dane dotyczące liczby osób na pokładzie „Laconii”, książka Grossmitha jako jedyna podaje dokładny spis pasażerów, załogi oraz polskich żołnierzy.F. Grossmith, The Sinking..., s. 21. Dowódcą był kpt. mar. Rudolf Sharp. 12 września znajdujący się około 900 mil morskich na południe od Freetown statek został trafiony dwiema torpedami przez niemiecki okręt podwodny U-156 i zatonął w rejonie pozycji .
Na skutek korespondencji radiowej „Laconii” i zorientowania się w liczbie i narodowości rozbitków przez U-156, z inicjatywy jego dowódcy Wernera Hartensteina dowództwo U-Bootów podjęło szeroko zakrojoną akcję polecając znajdującym się w pobliżu okrętom U-156, U-506, U-507 i włoskiemu „Comandante Cappellini” ratowanie rozbitkówThe U-Boat War in The Atlantic. Volume II. January 1942 - May 1943, London: HMSO, 1989, , s.41-42 (rozdział 234). Z powodu ograniczonej ilości miejsca na okrętach, brano pod uwagę holowanie szalup do brzegu francuskiego Wybrzeża Kości Słoniowej przez wynurzone okręty.