Wstępna część Dzwonnicy o charakterze studni sięga głębokości 46 m, gdzie znajduje się niewielki skalny taras (tzw. Most). Na dalszych 50 metrach głębokości przepaść przyjmuje postać dwóch równolegle biegnących studni, przechodząc do potężnych sal jaskiniowych o szerokości do 40 m i wysokości 40–50 m, z bogatą szatę naciekową, w tym pagodowymi stalagmitami o wysokości 10–20 m i średnicy podstawy sięgającej 3 m. Twór zwany Słupem Grozy (słow. Stľp hrôzy) jest 26-metrowej wysokości. Długość quasihoryzontalnych części jaskini wynosi ok. 220 m.
Wody z Dzwonnicy przeciekają do Nowej Jaskini Brzotíńskiej na wschodnich zboczach płaskowyżu, skąd są odprowadzane przez Trawne Wywierzysko (słow. Trávna vyvieračka) i Brzotińskie Wywierzysko (słow. Brzotínska vyvieračka) do rzeki Slaná.
Dzieje eksploracji Jaskinia znana była od dawna miejscowej ludności, która określała ją jako „bezdenną”. Pierwsza pisemna wzmianka o jaskini znajduje się w monografii Węgier, pióra bratysławskiego geografa i historyka Karola Gottlieba von Windisch z 1780 r. Przytoczył on w niej ludowy przekaz, jakoby jaskinia miała mieć połączenie z dwoma wywierzyskami położonymi u podnóży płaskowyżuCo znajduje potwierdzenie w dzisiejszym stanie wiedzy o jaskini.. Pod koniec tego wieku o „Dzwoniącej Dziurze” (węg.