Kolor i rysunek Podobnie jak u turyńskiej czajki, podstawowym kolorem u czajki saksońskiej jest zdecydowana biel. Kolorowe są: czółko, łapcie i skrzydła z wyjątkiem piór na ramionach, które tworzą szerokie, zaokrąglone białe serce na plecach. Łapcie powinny być zdecydowanie kolorowe, ale pióra na udach muszą być białe. Kilka kolorowych piór na udach nie uznaje się za wadę. Czółko powinno być wąsko osadzone przy biało przypudrowanych, gładkich woskówkach, ale ku górze rozszerzające się, a więc w kształcie gruszki. Sięgać może najwyżej środka oczu, natomiast nie może bokami dotykać brzegów brwi.
U czajki saksońskiej – również jak u czajki turyńskiej, chociaż może w nieco mniejszym stopniu – spotyka się z bogactwo kolorów. Saksońskie czajki hodowane są w następujących, podstawowych kolorach: czarnym, czerwonym, żółtym i niebieskim. Wymaga się, aby kolory były zdecydowane, czyste i nasycone, bez jakichkolwiek niewłaściwych odcieni. Czajki czarne, żółte, czerwone i niebieskie mają białe pasy na skrzydłach. Takie są najbardziej popularne. Czajki niebieskie mogą też być z czarnymi, a niebieskopłowe z ciemnymi pasami. Ale występują także czajki czarne, czerwone, żółte, niebieskie i niebieskopłowe bez jakichkolwiek pasów. Dawniej czajki niebieskopłowe nazywano czajkami srebrnymi (np. H. Marks, Farbentaube, 1973;