Stowarzyszenie przejęło archiwum pierwszej „Arkadii”, znacznie zdekompletowane na przestrzeni trzech stuleci, i zajmuje się jego porządkowaniem i udostępnianiem.
„Arkadia” narodowa i kosmopolityczna Wbrew lokalnemu charakterowi, od pierwszych lat swego istnienia „Arkadia” była zgromadzeniem ludzi pióra, artystów, uczonych, ale także panujących, dygnitarzy, dyplomatów i innych wybitnych osobistości z całej Europy. Zamożni cudzoziemcy spełniali w niej ściśle określoną rolę, zapewniając akademii finansowe utrzymanie. Po uiszczeniu opłaty członkowskiej otrzymywali tytuł honorowy (pastore acclamato) i prawo do umieszczenia swego portretu w sali posiedzeń akademii (serbatoio). Przynależność do akademii zaspokajała snobistyczne ambicje arystokratów, z których wielu w ogóle nie uprawiało poezji. Nie należał do rzadkości zwyczaj wciągania do „Arkadii” cudzoziemców bez ich uprzedniej zgody, często stosowany w okresie kustodii Michele Giuseppe Moreiego (1743-1766). Uczestnictwo w stowarzyszeniu pozwalało jednak przybyłym do Rzymu cudzoziemcom nawiązywać stosunki z wpływowymi przedstawicielami włoskich elit politycznych. Nie bez znaczenia był też dla nich kontakt z artystami i uczonymi, którzy zaszczytny tytuł „pasterza” otrzymali za własne zasługi.