Rezultaty i zastosowania Prosty klasyczny model Drudego wyjaśnia przewodnictwo metali (choć nie daje informacji o zależności przewodnictwa od temperatury), klasyczny efekt Halla, elektronowe przewodnictwo cieplne i prawo Wiedemanna-FranzaSukces ten, choć niegdyś spektakularny, jest przypadkowy. Rzeczywista prędkość elektronu jest około stu razy większa od oszacowania klasycznego, a wkład elektronów do ciepła właściwego około stu razy mniejszy. Przy wyprowadzaniu prawa Wiedemanna-Franza z modelu Drudego te dwa błędy się wzajemnie znoszą (N.W. Ashcroft, N.D. Mermin, Fizyka..., s. 46).. Zawodzi jednak w innych przypadkach – na przykład przy obliczeniach wielkości elektronowej składowej ciepła właściwego. W wielu przypadkach daje też wielkości parametrów liczbowych wyraźnie niezgodne z doświadczeniem.
Model Drudego-Sommerfelda prawidłowo określił elektronową składową ciepła właściwego, ale nie rozwiązał wielu innych problemów. Podstawową wadą modelu jest zaniedbanie wpływu jonów sieci na ruch elektronów między zderzeniami. Został on uwzględniony w modelu elektronów prawie swobodnych, zbudowanym w oparciu o formalizmy mechaniki kwantowej.
Model może być zastosowany również do opisu dziur, choć nie przewiduje ich istnienia.
Zobacz też gaz elektronowy
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Fizyka ciała stałego