Protesty nie przyniosły skutku, Fryzowie postanowili więc wystąpić przeciw Rzymianom zbrojnie. Powiesili, względnie ukrzyżowali zbierających podatki żołnierzy, Olennius zbiegł zaś do twierdzy (castellum) Flevum (obecnie na obszarze Velsen). Nie jest znany rodzaj śmierci, którą ponieśli żołnierze, wyrażenie Tacyta (patibulo adfixti) jest bowiem niejasne: nie zawsze jasne jest samo znaczenie słowa patibulum, często używanego zamiennie z crux, także czasownik affingere nie pozwala na ustalenie rodzaju karyGunnar Sammuelsson, Crucifixtion in Antiquity, wyd. 2, Mohr Siebeck 2013, zwł. s. 163.. Tacyt uważa powstanie za uzasadnione i sprowokowane przez rzymską chciwość.
Fryzowie ścigali Olenniusa i rozpoczęli oblężenie Flevum. Dowiedziawszy się o tym Lucius Apronius, propretor Dolnej Germanii, ściągnął z Górnej Germanii posiłki złożone z legionów i pomocniczych oddziałów kawalerii i piechoty. Tacyt nie podaje, czy oblężenie Flevum zakończyło się sukcesem. Rzymianie słabo znali bagniste terytoria, na których odbywały się walki. Jako że Fryzowie przyjęli przy tym taktykę partyzancką, odnosili wiele porażek w bitwie, w której uczestniczyły główne siły rzymskie. Oddziały rzymskie był to przede wszystkim Legio V Alaudae, pod dowództwem legata Cethegusa Labeo, natomiast oddziały pomocnicze rekrutowały się z plemienia Cannanefates.