Od momentu wzniesienia do końca I wojny światowej, tj. od 1891 roku do 1918, budynek plebanii pokryty był gontem. W wyniku nieszczęśliwego zbiegu okoliczności w 1918 roku ówczesny drewniany dach plebanii strawił pożar (dokonując znacznych zniszczeń w jej wnętrzu), po tym nieszczęśliwym wypadku zastąpiono go paloną dachówką. Niestety pokrycie to okazało się zbyt ciężkie (na słabe ściany budynku), które zaczęły pękać, więc postanowiono je wzmocnić arkadami. Niestety wkrótce też zaczęły pękać dachówki (ze względu na złą ówczesną im technikę ich wykonania), a woda z opadów atmosferycznych zaczęła zalewać sufit budynku, który zaczął przemakać i przesiąkać. W 1931 roku podjęto słuszną decyzję wymiany całego pokrycia dachu na blachę ocynkowaną. Ową blachę pomalowano na kolor czerwony. Niemniej jednak pozostałe pokrycie wokoło dachu (otoczkę) stanowi dachówka pochodząca z około 1960 roku.
W roku wzniesienia budynku plebanii (tj. 1891) wybudowano również studnię murowaną z kamienia. Studnia pod krytym spadzistym dachem w swej niezmienionej formie/postaci stoi do dziś. W 1931 roku postanowiono wybrukować (utwardzić) część podjazdową do terenu wokoło plebańskiego, jak i przyplebańskiego.