z kontekstu brat Ealhildy) żyli prawie 200 lat po śmierci Hermanaryka.
Wartość obu katalogów w tekście polega na tym, że wiemy jakie sagi i legendy znali Anglosasi w momencie spisania poematu oraz odpowiedniki ich nazw i imion. Autor zamieścił je prawdopodobnie w celu stworzenia popularnego wykazu nazw i imion bohaterów występujących w znanych mu opowieściach.
Źródłami poety były podania germańskie, które posłużyły autorom Pieśni o Waltariuszu, Pieśni o Nibelungach i Sadze o Dytryku z Berna. Korzystał też z Beowulfa i Pieśni o Hunach oraz prawdopodobnie pośrednio z Historii Longobardów Pawła Diakona.
Warto zaznaczyć, że Hermanaryk jest też wspomniany w Beowulfie.
Polskie przekłady Tekst anglosaski wraz z tłumaczeniem znajduje się w I tomie Monumenta Poloniae Historica Augusta Bielowskiego (Lwów, 1864). Tekst na język polski przełożył Karol Szajnocha.
Widsith przełożył również Gerard Labuda. Fotokopię manuskryptu, tekst w języku staroangielskim, współczesnym angielskim i polskim wraz z obszernym komentarzem filologiczno-historycznym zamieścił w książce Źródła skandynawskie i anglosaskie do dziejów Słowiańszczyzny (Warszawa 1961).