Na mecie biegu w czołowej czwórce zmieniły się różnice czasowe, jednak sztafety dobiegły w kolejności, którą zajmowały po skokach. W rywalizacji pucharowej tylko raz zajął miejsce w czołowej dziesiątce – 12 marca 1994 roku w Sapporo zajął trzecie miejsce w Gundersenie. Było to jego pierwsze i zarazem ostatnie podium w zawodach Pucharu Świata. Sezon ten ukończył na dwunastym miejscu.
Po 1994 roku w Pucharze Świata osiągał coraz słabsze wyniki. Najlepszy wynik osiągnął 29 listopada 1994 roku w Steamboat Springs, gdzie był siódmy w Gundersenie. Ostatni sukces osiągnął podczas mistrzostw świata w Thunder Bay w 1995 roku. Wspólnie z Markusem Wüstem, Arminem Krügelem i Stefanem Wittwerem wywalczył tam brązowy medal w sztafecie. Po skokach Szwajcarzy zajmowali nawet drugą pozycję, jednak na trasie biegu musieli uznać wyższość Norwegów i Japończyków. Dwa lata później, na mistrzostwach świata w Trondheim w konkursie indywidualnym zajął siedemnaste miejsce w skokach. Na trasie biegu nie zdołał utrzymać tej pozycji i ostatecznie rywalizację zakończył na 37. miejscu. W zawodach drużynowych był tym razem siódmy. Ostatnią duża imprezą w jego karierze były igrzyska olimpijskie w Nagano w 1998 roku, gdzie w Gundersenie awansował z 21. miejsca po skokach na 17. miejsce na mecie biegu.