20 kwietnia 1726 w tymże warszawskim Kościele został wyświęcony na kapłana przez biskupa Jana Joachima Tarły. Po złożeniu profesji został mianowany lektorem teologii, a po święceniach kapłańskich wyznaczono go na mistrza nowicjatu (do końca 1730). W latach 1731–1734 przebywał w Rzymie, gdzie mieszkał w klasztorze Ara Coeli u franciszkanów.
Po powrocie do Polski pełnił wiele różnych funkcji zakonnych (m.in. wiceprzełożonego i ojca duchowego klasztoru w Puszczy Korabiewskiej, lektora teologii moralnej), a następnie 12 grudnia 1737 wybrany został na przełożonego generalnego Zakonu. Funkcję tę pełnił do dnia 8 sierpnia 1741, kiedy to generałem został mianowany o. Bernard Ostrowski MIC, a on został przeorem klasztoru w Górze Kalwarii. Podjął on w tym czasie starania o rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego założyciela marianów, o. Stanisława Papczyńskiego MIC oraz przyczynił się do wzrostu liczby powołań, poprzez werbowanie do zakonu obcokrajowców (m.in. Czechów). Na kapitule generalnej w Skórcu 19 czerwca 1747 został powtórnie wybrany generałem Zakonu marianów na lata 1747-1750. W tym okresie z jego inicjatywy powstały nowe fundacje mariańskie w Raśnie na Polesiu, nowicjat w Mariampolu oraz klasztor w Berezdowie na Wołyniu. Potem, w latach 1750-1753 był prokuratorem generalnym Zakonu w Rzymie.