Tutaj zamieniono mu ślubowanie pielgrzymki na inne dzieła dobroczynne oraz nawiedzanie rzymskich kościołów. W 1723 pracował on czasowo w salinach morskich, będących pod zarządem Stolicy Apostolskiej, a następnie jako pomocnik u adwokatów, pomagając w przepisywaniu akt.
Kluczowym momentem w jego życiu, było przypadkowe spotkanie w drugiej połowie 1723, w Rzymie o. Joachima Kozłowskiego MIC, prokuratora Zakonu marianów. Dowiedział się on wtedy od niego, że jego brat Józef, porzucił służbę wojskową i wstąpiwszy do mariańskiego nowicjatu wyrządził Zakonowi wiele szkód. W odpowiedzi na to January Franciszek, dogłębnie poruszony odpowiedział mu:
18 listopada 1723 w kościele św. Stanisław Biskupa i Męczennika przywdział on biały habit mariański i otrzymał imię zakonne Kazimierz od św. Józefa. Wkrótce po obłóczynach rozpoczął on (po powrocie do Polski) 19 marca 1724 roczny nowicjat w Puszczy Korabiewskiej (eremie), po ukończeniu którego złożył uroczyste śluby zakonne 19 marca 1725 na ręce przełożonego klasztoru o. Joachima Kozłowskiego MIC. W Wielką Sobotę, 31 marca 1725 w Kościele św. Jana Chrzciciela w Warszawie, Kazimierz otrzymał tonsurę i cztery święcenia niższe (ostiariat, lektorat, egzorcystat oraz akolitat), a następnie 22 grudnia przyjął subdiakonat, a potem 16 marca 1726 diakonat.