W 1350 król polski Kazimierz III Wielki zwolnił kmieci oraz mieszkańców dóbr biskupich, m.in. w Buku od świadczeń tak długo, dopóki będą oni korzystać z wolnizny od świadczeń dla biskupa. W 1425 król polski Władysław II Jagiełło potwierdził zwolnienie z ceł dla mieszczan z Buku, nadane im przez księcia Przemysła II potwierdzając im wszelkie prawa i wolności, jakimi cieszył się Poznań i inne miasta Wielkopolski.
W 1383 po śmierci króla polskiego Ludwika Węgierskiego w Wielkopolsce nastała wojna domowa pomiędzy dwoma rycerskimi rodami Grzymalitów i Nałęczów, która do historii przeszła jako wojna Grzymalitów z Nałęczami. Starosta wielkopolski Domarat z Pierzchna walcząc z opozycją, spustoszył kraj w wyniku czego zniszczenia wojenne odniósł Buk oraz tereny wokół miasta. W 1458 miasto zostało zobowiązane do dostarczenia 15 pieszych na wyprawę do Malborka w czasie wojny trzynastoletniej pomiędzy Koroną Królestwa Polskiego a państwem zakonu krzyżackiego.
W latach 1481 oraz w 1491 dokumenty historyczne odnotowały lokalną publiczną łaźnię miejską. W tym okresie miasto wzbogaciło się również o miejscową szkołę oraz szpital.