O rozwój wsi w początkach XIV wieku dbał Władysław Łokietek nadając immunitety (głównie ekonomiczne i sądowe); chociaż dziesięcinę snopową pobierał stąd biskup krakowski. Za panowania króla Kazimierza III Wielkiego doszło do zatargu o przebieg granicy między domeną monarszą a klasztorną. W 1338 r. mnisi koprzywniccy odzyskali łąkę zw. Krakowiec. W ciągu kolejnych 30 lat cystersi z Koprzywnicy powiększają swój stan posiadania w tej miejscowości, kosztem domeny monarszej i szlacheckiej. Najpierw w latach 80. XIV wieku jakiś źreb podarował im szlachetny Mikołaj Bogoria i 2 dalsze działy król Władysław Jagiełło i tenże kolejne w latach 1399, 1406 i 1407, uzupełniając je odpowiednimi immunitetami ekonomicznymi i sądowymi. Z kolei w 1395 r. szlachetny Jakusz, zwany „Ventris” (Brzuchem), całą swoją część dóbr krzcińskich (oszacowaną na 33 grzywny), odziedziczoną po wuju Janczy, darował opatowi koprzywnickiemu dla zbawienia duszy.
Około 1420 r. toczyły się procesy sądowe (przed sądem podkomorskim) o przebieg granicy między dobrami klasztornymi w Krzcinie a dobrami szlachty (Dersław ze Skrzypaczowic).