Sogdyjczycy i Baktryjczycy nigdy nie stworzyli wspólnego państwa; ich terytoria dzieliły się na księstwa, zorganizowane wokół miast.
Zoroastryzm, religia czysto irańska, mógł rozwinąć się w Baktrii. Awesta, święte księgi zoroastryzmu, wspomina o Sughda, być może w odniesieniu do Sogdiany – choć bardzo trudno podać datę powstania tych tekstów. Uważa się, że Sogdyjczycy byli osiadłymi Scytami.
Bardziej na północ, na wschód od Jeziora Aralskiego, mieszkały koczownicze plemiona Saków i Massagetów, oba ludy irańskie. Ci ostatni byli wojownikami, którzy za panowania królowej Tomyris zamordowali króla Persji Cyrusa Wielkiego. Zarówno u Massagetów, jak u Baktryjczyków czy Sogdyjczyków, rola kobiet w społeczeństwie jest wyjątkowo ważna.
Mieszkańcy królestw Baktrii i Sogdiany, jak też późniejszego Chanatu Chiwy, byli przeważnie rolnikami i doprowadzili do perfekcji techniki irygacji w dolinach rzek Syr-daria, Amu-daria i Zerawszan. Tworzyli wspólnoty o znacznej wielkości, wyrabiali ozdoby i przyrządy z metalu, zajmowali się handlem. Koczownictwo zaś rozwinęło się w rejonach pustynnych i górskich.