postacie usiłują dochować swoich moralnych zasad i poruszają się pośród wspaniałych, bogato opisanych krajobrazów. Zło, groza czy cierpienie pojawiają się tutaj z rzadka, co daje tej prozie bajkowy posmak.
Druga połowa XIX w. W okresie tym uprawiana była głównie proza realistyczna. Zgodnie z duchem pozytywistycznym przedstawiała one wątki historyczne oraz los ludzi z niższych warstw społecznych. Marie von Ebner-Eschenbach z uwagą przedstawiała codzienne życie mieszkających na terenie Moraw mało znaczących ludzi. Tego typu tematykę zawiera zbiór opowiadań Dorf- und Schlossgeschichten, 1883 (Historie ze wsi i zamku). Tematy społeczne w ujęciu realistycznym przedstawiał także Ludwig Anzengruber. Jego utwory prozatorskie skłaniają się wręcz ku naturalizmowi. Szczególne znaczenie w jego utworach ma antyklerykalna krytyka. Wyraz swój znalazła ona na przykład w jego najważniejszym dramacie Der Pfarrer von Kirchfeld, 1870 (Pastor z Kirchfeld). Z kolei Ferdinand von Saar nadał swojej realistycznej prozie charakter psychologiczny. Główną książką reprezentującą ten styl są Novellen aus Österreich, 1877 (Nowele z Austrii). Uważa się, iż jego utwory łączą literacki realizm XIX w. z modernistycznymi prądami początku XX w.