Odrodzenie i barok W okresie odrodzenia silną pozycję miała myśl katolicka oraz prądy humanistyczne. Między innymi na terenie Austrii działał św. Piotr Kanizjusz – twórca „Niemieckiego katechizmu”. Szczególną rolę w promowaniu humanizmu grał cesarz Maksymilian I, który na swoim wiedeńskim dworze skupiał takich niemieckich humanistów jak Konrad Celtis – założyciel Collegium Poetarum czy późniejszy poeta laureat Vadian (Joachim von Watt).
W baroku rozwijał się teatr kolegiów jezuickich oraz opera oparta na wzorach włoskich. W tradycję katolickiej literatury wpisał się ze swoimi satyrami i kazaniami mnich Abraham a Sancta Clara. Innym ważnym kaznodzieją walczącym z reformacją był działający w Wiedniu, Grazu i Linzu jezuita Georg Scherer.
Oświecenie Idee oświecenia rozwinęły się na terenie Austrii w XVIII w. za czasów panowania cesarzowej Marii Teresy oraz jej syna Józefa II. Austriacka literatura tych czasów była pod silnym wpływem środowisk wolnomularskich i związana była z krytyką kleru. Uwarunkowania te spowodowały, że literatura zaczęła mieć charakter edukacyjny i instruujący oraz nastawienie krytyczno-satyryczne.