Sztuka szczęścia Takie myślenie o kiczu, jakie zwłaszcza zaprezentował Broch, należy już dzisiaj do przeszłości, jest bowiem efektem modernistycznego pojmowania sztuki, którą poddaje się doktrynalnej i normatywnej ocenie. Najbardziej jaskrawym tego przykładem jest praca Abrahama Moles'a Kicz, czyli sztuka szczęścia, w której zjawisko kiczu poddano strukturalnej analizie: autor tworzy skomplikowane tabele, stosuje wzory matematyczne i odwołuje się do języka statystyki; z wielu typologii kiczu (np. „słodki”, „kwaśny”) wartych uwagi jest pięć zasad rządzących kiczem: