W 1870 otrzymał awans na chirurga, w tym samym roku na chirurga majora, w 1878 na podpułkownika (surgeon-lieutenant-colonel), w 1882 został dowódcą brygady (brigade-surgeon). W 1872 roku otrzymał urlop i na krótki czas wyjechał do Europy, wykorzystując ten czas na odwiedzenie badaczy trądu w Norwegii. Badał także trędowatych i chorych na leiszmaniozę (znaną wówczas pod różnymi nazwami, m.in. jako wrzód z Aleppo) we Włoszech, Grecji, Algierii, na Krecie, w Syrii i Anatolii. W 1875 ponownie wyjechał do Indii. Został wysłany na półwysep Kathijawar i po niedługim czasie opublikował raport dotyczący tamtejszych trędowatychCarter HV: Modern Indian leprosy: being the report of a tour in Kattiawar, 1876, with addenda on Norwegian, Cretan and Syrian leprosy. Bombay: Times of India Steam Press, 1876. Od 1876 był przydzielony do Szpitala im. Gokuldasa Tedźpala (Gokuldas Tejpal Hospital) w Bombaju. W 1877 otrzymał godność dziekana Grant Medical College i prymariusza Jamsetjee Jheejeebhoy Hospital. Był także sekretarzem, a potem przewodniczącym, Bombay Medical and Physical Society i dziekanem wydziału medycznego University of Bombay.