W 1920 roku, po niepowodzeniach w wywalczeniu ukraińskiej państwowości, udał się na emigrację i trafił do obozu dla internowanych w pobliżu Kalisza. Wraz z kilkoma przyjaciółmi (m.in. J. Darahan, M. Czyrski, M. Hrywa) wydawał pismo „Wesełka”, na stronach którego pojawiły się jego pierwsze utwory. W 1921 przebywał w obozie internowanych w Piotrkowie Trybunalskim, wydawał pismo „Na chwylach żyttia”. W 1923 razem z Mychajłem Sełehijem oraz Mychajłem Osyką wydał niewielki tomik poezji „Ozymyna”. W późniejszym okresie przesiedlił się na teren Czechosłowacji. W nowym kraju został absolwentem Wydziału Hydrotechnicznego Ukraińskiej Akademii Gospodarczej w Podiebradach. Małaniuk przeniósł się po jej ukończeniu do Warszawy, gdzie pracował jako inżynier. Brał tam również aktywny udział w życiu społeczno-politycznym. W wieku 33 lat poślubił Bogumiłę Sawicką.