Projekt thumb|left|Dwuwirnikowy układ na końcu belki ogonowej Kontrakt na budowę AH-56 podpisano 23 marca 1965 roku. Główny nacisk w konstrukcji nowej maszyny, inżynierowie Lockheeda położyli na prędkość. Aby spełnić wymagania konkursu dotyczące tego parametru, konstruktorzy wybrali układ uskrzydlonego śmigłowca posiadającego wiele cech samolotu. Podczas startu, lądowania i przelotu przy niewielkiej prędkości AH-56 miał zachowywać się jak klasyczny śmigłowiec. Wirnik główny wytwarza siłę nośną, a jeden z wirników ogonowych, ustawiony równolegle do belki ogonowej, kompensował moment obrotowy kadłuba. Podczas lotu z maksymalną prędkością siłę nośną wytwarzały skrzydła, a większa część mocy silnika kierowana była do śmigła pchającego zainstalowanego na końcu kadłuba prostopadle do jego osi. Wirnik główny i śmigło ogonowe przejmowały rolę lotek, steru kierunku i wysokości, sterując pochyleniem, przechyleniem bocznym i odchyleniem kierunkowym. 21 września 1967 roku rozpoczęto próby w locie. Łącznie zbudowano 10 egzemplarzy prototypowych. AH-56 w locie poziomym uzyskał prędkość 398 km/h, w locie nurkowym 454 km/h. Maszyna była zdolna do wykonywania manewrów z przeciążeniem dochodzącym do 2,6 g. Próby nie przebiegały bezawaryjnie. Z 10 śmigłowców, 3 uległy rozbiciu podczas testów.