1) z 17 marca 1861 roku, podpisanej przez pierwszego króla Włoch, Wiktora Emanuela II.
Statut albertyński obowiązywał także w państwie włoskim w latach 1922–1943, kiedy to rządy sprawowali faszyści z Benitem Mussolinim na czele, jednak wprowadzono w nim wtedy istotne zmiany, które wypaczały system konstytucyjny Włoch. Zmiany te pozwoliły przekształcić Królestwo Włoch, będące dotychczas modelowym przykładem monarchii parlamentarnej, w jednopartyjne państwo autorytarne, w którym ustrój monarchistyczny stał się jedynie fasadą dla polityki prowadzonej przez faszystów.
Ostatnie lata obowiązywania Statutu i nowa włoska konstytucja Wraz z upadkiem rządu faszystowskiego powstał problem przyjęcia nowego modelu ustroju państwa. Król Wiktor Emanuel III wyznaczył do pełnienia obowiązków królewskich swojego syna Humberta, a obowiązywanie monarchicznego Statutu albertyńskiego zostało potwierdzone na mocy , zawartego w kwietniu 1944 roku przez władcę i Komitet Wyzwolenia Narodowego. W lipcu 1944 roku rząd premiera Ivanoe Bonomiego wydał tzw. konstytucję prowizoryczną. Kwestie związane z ustrojem Włoch powierzono decyzji . Tymczasowo władza ustawodawcza została przyznana rządowi, który mógł wydawać dekrety z mocą ustawy, podlegające zatwierdzeniu przez pełniącego obowiązki królewskie.