Konstrukcja sondy Kadłub sondy miał kształt sześcianu o długości boku 0,35 m. Na pięciu bokach kadłuba umieszczone były ogniwa słoneczne wykonane z arsenku galu. Na szóstym boku znajdował się łącznik do rakiety nośnej. Wszystkie systemy pokładowe przymocowane zostały do czterech pionowych paneli znajdujących się wewnątrz kadłuba. Wytwarzana przez ogniwa słoneczne energia służyła do ładowania baterii niklowo-metalowo-wodorkowych. Systemy sondy pozbawione były redundancji. Sonda pozbawiona też była systemu kontroli położenia i podczas lotu powoli koziołkowała w przestrzeni.
Nadajnik radiowy fali ciągłej o częstotliwości 5,84 GHz i mocy 9,6 W z dwoma antenami umieszczonymi na przeciwległych bokach kadłuba służył do transmisji danych na Ziemię z szybkością 1 bita na sekundę. Odbiornik pokładowy służył jedynie do odbioru komendy o zakończeniu nadawania przez sondę.
Uczestniczące w projekcie uniwersytety dostarczyły 6 komputerów (University Onboard Computers) o masie po 500 g, które przeznaczone są do przeprowadzenia testów ich wytrzymałości w warunkach lotu kosmicznego.