skutkiem przemieszczania się przewodów i elementów wskutek ewentualnych wstrząsów mechanicznych itp.

Klasyczna łączówka była cienką wąską listewką z nieprzewodzącego materiału odpornego na działanie podwyższonej temperatury (bakelit, tekstolit), na której zaciśnięty był co kilka milimetrów szereg miedzianych lub mosiężnych „oczek” (zazwyczaj były to oczka podwójne, umożliwiające łączenie większej liczby przewodów), najczęściej wstępnie już pokrytych warstewką cyny w celu ułatwienia lutowania. Dwie takie łączówki ustawiano obok siebie w odległości paru centymetrów i do ich „oczek” wprowadzano i lutowano (do tego potrzebna była odporność na podwyższoną temperaturę materiału nieprzewodzącego) końcówki elementów elektronicznych (oporników, kondensatorów) tworząc charakterystyczną „drabinkę”. Oprócz elementów elektronicznych do łączówek lutowano też przewody łączące poszczególne elementy elektroniczne tworząc w ten sposób obwód elektroniczny.