Ostateczny kształt nowych granic został w dwustronnych traktatach podpisanych przez Rosję z Austrią i Prusami 3 maja 1815 roku, a następnie włączonych do porozumienia końcowego, podpisanego 9 czerwca 1815 roku.
Cesarstwo Austrii zagarnęło Podgórze wraz z żupami solnymi w Wieliczce Królestwo Prus zachodnią część księstwa: departament bydgoski z Toruniem, poznański i część kaliskiego (tzw. Wielkie Księstwo Poznańskie) Imperium Rosyjskie zajęło pozostałe obszary Księstwa Warszawskiego (4/5 obszaru). Utworzono na nich autonomiczne Królestwo Polskie powstało państwo: Wolne Miasto Kraków.
Uczestnicy kongresu w Wiedniu zdawali sobie sprawę, że podział Księstwa jest w rzeczywistości kolejnym rozbiorem Polski. Historyk Adam Zamoyski w swojej obszernej, wydanej po angielsku, pracy: „1815. Upadek Napoleona i Kongres Wiedeński” napisał: „Zaproszony do udziału w spotkaniu Castlereagh (minister spraw zagranicznych Anglii) wyraził zgodę, pod warunkiem, że będzie mógł zadeklarować publicznie wstręt, jakim napawa go sama koncepcja rozbioru Polski, gdyż nie chce przejść do historii jako człowiek uczestniczący w takim akcie”.