W kolejnych rządach ukraińskich pełnił funkcje ministra oświaty (1918–1919), ministra wyznań (1919–1920), ministra wyznań religijnych (1920–1921), ministra zdrowia i opieki społecznej (1921–1922), ponownie ministra wyznań religijnych (1922–1923). Był zwolennikiem ukraińskiego kościoła narodowego i wprowadzenia do posług religijnych i nabożeństw języka ukraińskiego. Po klęsce militarnej Ukraińskiej Republiki Ludowej w wojnie ukraińsko-sowieckiej, w listopadzie 1920 wraz z oddziałami armii URL przekroczył Zbrucz i schronił się na terytorium Polski.
Początkowo mieszkał w Tarnowie, gdzie znajdowała się siedziba rządu URL na emigracji. Do 1924 był ministrem d.s. wyznań w tym rządzie. Od 1922 był członkiem zwyczajnym Towarzystwa Naukowego im. Szewczenki. We wrześniu 1922 wyjechał do Lwowa, gdzie objął posadę wykładowcy języka i literatury ukraińskiej w seminarium nauczycielskim ss. bazylianek. W latach 1922–1924 mieszkał w Winnikach. W tym czasie prowadził też prace naukowe, głównie z historii ukraińskiego drukarstwa.