Był członkiem Ukraińskiej Partii Socjalistów-Federalistów (esefów).
Ważniejsze czasopisma naukowe, w których publikował Iwan Ohijenko (do 1917) Русски филологическй Вестник (Rosyjski Biuletyn Filologiczny) Лiтературно-наукoвий висник (Biuletyn Literacko-Naukowy) Записки наукoвoго товариства iменi Шевченка (Zapiski Towarzystwa Naukowego im. T. Szewczenki) Записки наукoвoго товариства в Киевi (Zapiski Towarzystwa Naukowego w Kijowie) Униврситетские извести (Wiadomości Uniwersyteckie) Летопис Екатериславской ученой архивной комисии (Latopis Jekaterynosławskiej Naukowej Komisji Archiwalnej)
Działalność społeczno-polityczna (1917–1924). Emigracja. Od 1917 Ohijenko wykładał historię języka ukraińskiego na Uniwersytecie w Kijowie, założył Towarzystwo Historyczno-Literackie, był jednym z założycieli Ukraińskiego Uniwersytetu Ludowego oraz jednym z fundatorów Głównego Pałacu Książki tamże. Został członkiem Rady Szkolnej przy Generalnym Sekretariacie do Spraw Oświaty. Otrzymał nominację na rektora nowo otwartego Ukraińskiego Uniwersytetu Państwowego w Kamieńcu Podolskim. W 1918 założył w Kamieńcu oddział Ukraińskiego Czerwonego Krzyża. Stanął na czele komisji zajmującej się reformą zasad pisowni przy Ministerstwie Oświaty Ludowej Ukraińskiej Republiki Ludowej.