W związku z tym postanowiono wykorzystać produkowane w dużej ilości w USA dla Wielkiej Brytanii karabiny Enfield P14, które po przekalibrowaniu włączono na wyposażenie jako M1917. Produkowane na masową skalę M1917, mimo że przyjęte początkowo jako wyjście doraźne, okazały się najpopularniejszą bronią w szeregach Amerykańskiego Korpusu Ekspedycyjnego do czasu zakończenia wojny.
W 1929 r. wprowadzono zmodyfikowaną wersję karabinu oznaczona jako M1903A1, w której ulepszono kształt kolby wyposażając ją w chwyt pistoletowy.
Od 1936 r. Springfieldy zaczęto stopniowo zastępować nowocześniejszymi karabinami samopowtarzalnymi M1 Garand, które stosunkowo szybko zastąpiły je w roli karabinu podstawowego amerykańskich sił zbrojnych.
W czasie II wojny światowej opracowano kolejną zmodyfikowaną wersję Springfielda oznaczoną jako M1903A3, z lufą z dwiema bruzdami, celownikiem przesuniętym w okolice manipulatora zamka i kolbę bez chwytu pistoletowego. Karabiny te były produkowane przez firmę Remington Arms i Smith Corona Typewriter, umożliwiając innym zakładom produkcję karabinów M1 Garand i innych bardziej nowoczesnych konstrukcji. Obydwie firmy wyprodukowały łącznie ponad 1,3 miliona sztuk Springfieldów przed zakończeniem produkcji. Na podstawie tej wersji opracowano również wersję M1903A4 przeznaczoną dla strzelców wyborowych.