serii produkcyjnej – 8/ZW). Ulepszenia dotyczyły zaczepów holowniczych, pogrubienia tylnego pancerza do 50 mm, skrócenia przednich błotników i powiększenia tylnych żaluzji poprawiających chłodzenie silnika. Ta wersja używała armaty z lufą L/48. W toku produkcji dokonywano kolejnych modyfikacji. Polegały one na m.in.: wprowadzeniu przykręcanego, zamiast spawanego, dodatkowego opancerzenia kadłuba z przodu o grubości 30 mm oraz zmodyfikowanie włazów inspekcyjnych na przednim, górnym pancerzu kadłuba. Niektóre z 250 StuGów Ausf. F/8 wyposażono w odchylaną na zawiasach osłonę dla ładowniczego, obsługującego karabin maszynowy umieszczony na nadbudówce przed jego włazem. Sam karabin przewożono w środku pojazdu. Produkcję tej wersji zakończono w grudniu 1942 rokuD. Doyle, Niemieckie pojazdy wojskowe II wojny światowej, s. 111. StuG 40 Ausf. G (1942-45, 7893 egzemplarze) Ostateczna i najliczniejsza wersja StuGa. Część z nich używała podwozia Panzer III Ausf. M wyprodukowanych przez MAN. Ostatecznie jednak ta firma wyprodukowała tylko podwozia. Z wyjątkiem tych nielicznych StuGów na podwoziu Panzer III Ausf. M, StuGi „G” były oparte na tym samym podwoziu co poprzednia wersja. Jednakże w nadbudowie wprowadzono znaczne udoskonalenia.