To zwycięstwo zapewniło Little Turtle reputację wodza wojennego i jako taki, w latach osiemdziesiątych XVIII wieku, dowodził wyprawami na osady amerykańskie w Kentucky, występując po stronie Brytyjczyków. Różne grupy plemienia nie były w tym zgodne: Miami Piankeshaw wspierali Amerykanów, podczas gdy Wea wahali się po której stronie stanąć.
Zgodnie z postanowieniami traktatu paryskiego, który ostatecznie kończył wojnę o niepodległość Stanów Zjednoczonych, Brytyjczycy opuścili swych indiańskich sprzymierzeńców i oddali ziemie między pasmem Appalachów i rzeką Missisipi Amerykanom. Amerykanie, prawem zdobywcy, uznali te tereny za swoje, a po powstaniu Terytorium Północno-Zachodniego w roku 1787 zaczęli dzielić ziemię na północ od rzeki Ohio i na południe od Wielkich Jezior pod zasiedlenie. Natychmiast doszło do starć, a plemiona indiańskie utworzyły konfederację z zamiarem utrzymania granicy pomiędzy ich terenami plemiennymi a Stanami Zjednoczonymi na linii rzeki Ohio. Little Turtle wyrósł na jednego z przywódców konfederacji, obok takich przywódców jak Blue Jacket i Buckongahelas. Wojna, która wówczas wybuchła, nie posiada jednej oficjalnie przyjętej nazwy, ale nazywano ją m.in.