Tam po wielu latach przerwy powróciła do malowania.
W roku 1907 zaczęła malować w stylu ekspresjonizmu.
Na wiosnę 1908 odwiedził ją w Monachium Władysław Ślewiński. W lecie tegoż roku dwie pary malarzy: Wieriowkina/Jawleński i Münter/Kandinski wyjechały do Murnau am Staffelsee by malować w plenerze. Zimą roku 1908 w kręgu zaprzyjaźnionych artystów pojawił się pomysł założenia Nowego Stowarzyszenia Artystów Monachijskich (Neue Künstlervereinigung München). 1909 obrano Jawleńskiego przewodniczącym. 1 grudnia 1909 otwarto pierwszą wystawę Stowarzyszenia. Wkrótce potem wyjechała Wieriowkina na Litwę w odwiedziny do brata Piotra (1861–1946), pełniącego funkcję gubernatora w Kownie. W końcu września 1910 do stowarzyszenia przyłączył się Franz Marc.
Wskutek odrzucenia przez jury trzeciej wystawy Stowarzyszenia pracy Jawleńskiego, opuścił on wraz z Gabrielą Münter i Franzem Markiem Stowarzyszenie i założył wraz z przyjaciółmi grupę „Błękitnego Jeźdźca”.
W roku 1913 Wieriowkina rozeszła się z Jawleńskim i wyjechała do Wilna, gdzie jej brat Piotr został gubernatorem. Powróciła do Niemiec w końcu lipca 1914.