Silnik zblokowany był z trzystopniową skrzynią biegów. Motocykl wyposażony był w trzytarczowe mokre sprzęgło, a napęd na tylne koło przenoszony był przez łańcuch 1/2". Jednostka napędowa zasilana była przez gaźnik G-20 M o średnicy 20 mm. Silnik wmontowany był w ramę zamkniętą podwójną, wykonaną z ceowych, wzmocnionych belek.
Motocykl M06-B1 posiadał także inne innowacyjne na tamte czasy rozwiązania:
Zastosowano zamki kierownicy i siodła (niespotykane we wcześniejszych produkcjach WSK), podnóżki pasażera wróciły na konsolę ramy, a podnóżki kierowcy zyskały regulację, zmieniono także wygląd filtra powietrza, który pozostał w tej formie aż do zamknięcia fabryki w 1985 r., zmianie uległ także licznik i to dwukrotnie, nie zmieniono kranika, lecz wyeliminowano przestarzały i kłopotliwy przesuwany kranik starego typu.
Motocykl jako jedyny pojazd mechaniczny został oznaczony krajowym znakiem jakości „1”, który nadawał Instytut Transportu Samochodowego w Warszawie, nagrodę zdobył w roku 1969.
W tym także roku model B1 przeszedł pierwszą zmianę – pod logiem „WSK” na baku zaczęto naklejać znak jakości „1”, takie rozwiązanie było wyłącznie w roku 1969. Znaczek jakości "1" pojawił się także na dekielku od sprzęgła.