W tym samym roku działalność kaznodziejską na terenie dzisiejszej Malezji rozpoczęli współwyznawcy z Indii, a w 1923 roku również ze Sri Lanki (ówczesnego Cejlonu).
W roku 1930 dołączyła do nich grupa z Australii. Pięć lat później misjonarze z łodzi Towarzystwa Strażnica – Lighhtbearer („Nosiciel światła”) – upowszechniali wyznanie w głównych portach. W 1937 roku do pomocy przybyli niemieccy współwyznawcy – rozpowszechniono wówczas 50 tysięcy publikacji Świadków Jehowy w ponad 20 językach. Działalność prowadzili również Claude S. Goodman i Ronald Tippin współwyznawcy z Wielkiej Brytanii. W roku 1940 w całej Malezji i w Singapurze działało 16 głosicieli, a rok później już 36.
Rozwój działalności W marcu 1947 roku w Singapurze ze Świadkami Jehowy z Malezji spotkali się Nathan H. Knorr i Milton G. Henschel z nowojorskiego Biura Głównego. Przybyli także pierwsi misjonarze, absolwenci Biblijnej Szkoły Strażnicy – Gilead. W roku 1950 założono zbór w Ipoh. Rozpoczęto działalność w regionie Sabah i Kota Kinabalu, gdzie potem powstało kilka zborów. Następni misjonarze przybyli w 1951 roku, rozpoczynając działalność w Kuala Lumpur i w Penangu. Władze lokalne nałożyły w tym samym roku różne ograniczenia na działalność Świadków Jehowy, dlatego współwyznawcy z całego świata pisali petycje w tej sprawie do władz brytyjskich i lokalnych.