W 1344 roku domenę szczecińską przejął Barnim III, który zaprzestał honorowania wcześniejszych przywilejów StargarduF. Boehmer, Geschichte Stadt Stargard in Pommern, s. 123–124.. Zmusiło to stargardzian do płacenia podwójnego cła. Pierwszego – na tzw. kłodzie goleniowskiej, drugiego – w porcie w Inoujściu. Stargard, nie chcąc płacić podatków, w 1355 roku wywalczył u księcia wołogoskiego kolejne potwierdzenie praw do bezcłowej żeglugi po wodach księstwa. Nie spowodowało to znaczącej zmiany u książąt szczecińskich. W związku z tym, w 1374 roku stargardzianie za kwotę 7 tysięcy grzywien srebra wykupili się u księcia Świętobora I od pobierania myta w tych dwóch miejscachZbiór Wehrmanna nr 95.. W wyniku zwycięstwa Hanzy nad Danią i pokoju strzałowskiego, zawartego w 1370 roku, wszystkie miasta należące do związku, miały prawo do wolnego przepływu przez Cieśniny Duńskie. Kupcy stargardzcy woleli jednak zmonopolizować obszar Pomorza, przy czym zajmowali się prawie wyłącznie obrotem pszenicą – większość pomorskiej pszenicy przewożona była przez Stargard (np. w 1363 wywieziono stąd do Lubeki 260 łasztów pszenicy)H. Lesiński, Zarys dziejów Stargardu od XIII do końca XVIII w., 102–103.. Spór nie przygasł na długo. Rozgorzał na nowo już w latach 80. XIV wieku, kiedy to kupcy szczecińscy za wiedzą i przyzwoleniem ks.