Mimo że w 1311 roku książę wołogoski Warcisław IV konfirmował wszystkie przywileje, nadane Stargardowi wraz z prawem miejskim w 1243 roku, potwierdzone później przez księcia Barnima I w 1253 roku, w tym prawo wolnego handlu na całej rzece Inie i możliwość korzystania z ujścia Iny, Szczecin nadal utrudniał wymianę handlową StargarduData nadania Stargardowi praw miejskich jest sporna. Uważa się, że w 1243 roku prawa nadał biskup kamieński, a 10 lat później po przejęciu ziem – książę szczeciński Barnim I. Za 1243 rokiem opowiadają się: M. Teske, Geschichte der Stadt Stargard, Stargard 1843, s. 11–13, F. Boehmer, Geschichte Stadt Stargard in Pommern, Bd. I, Stargard 1903, s. 27–31, M. Wehrmann, Geschichte von Pommern, Gotha 1904, s. 111–119. Natomiast za 1253 rokiem: G. Kratz, Die Städte der Provinz Pommern, Berlin 1865, s. 357 oraz H. Lesiński, Zarys dziejów Stargardu od XIII do końca XVIII w., [w:] Z Dziejów Ziemi Stargardzkiej, B. Dopierała (red.), Poznań 1969, s. 99..