Wczesne społeczności chrześcijańskie żyjące wzdłuż granic rzymsko-perskich znajdowały się w samym centrum konfliktu pomiędzy tymi państwami. W 313 roku, kiedy chrześcijaństwo zaczęło był tolerowane w imperium rzymskim, Sasanidzi zaczęli postrzegać chrześcijan jako potencjalnych sprzymierzeńców Rzymu. W 338 roku, kiedy w czasie walk w Azji Mniejszej, chrześcijańscy mieszkańcy Nusaybin opowiedzieli się po stronie Rzymu, rozpoczęły się represje Sasanidów wobec nich. Szapur II w 341 roku rozpoczął prześladowania na terenie całego swojego imperium. Szacuje się, że za jego rządów, trwających do 379 roku zamordowano około 16 000 chrześcijan. Represje przejawiały się także w dodatkowych podatkach, jakie chrześcijanie zmuszani byli płacić. Mimo to chrześcijaństwo ciągle rozwijało się i zyskiwało sobie na terenach rządzonych przez Sasanidów nowych wyznawców.